Timis eneken
Η ιστορία τελειώνει
συνέχεια την ώρα
που μιλάς
συγνώμη παλιόφιλε
οι διαδρομές είναι απέραντες
τίποτε δεν υπήρχε εδώ
πριν ζωηρέψουν
τα αλληγορικά παιδιά
ξαφνικά όλη η σκόνη
του κόσμου
έπεσε πάνω τους
σα βόμβα μοχίτο
κι ο χρόνος
καρφώθηκε στον τοίχο
Μια εγκεφαλική γεώτρηση
Μια εκρηκτική ανθρωπολογία
Μια γύρα φλέγοντος κομφετί μέχρι τελικής πτώσης
Αυλαία
Ανήκειν
Τοπία της πατρίδας μου χιονισμένα
Παρατημένα χωριά ξεπροβάλουν
Σοβατισμένα σπίτια με γριές στο κατώφλι
Ομίχλη της ψυχής παυσίπονο
Μαύρα μάτια υποδοχής
Πικρή χαρά της απεξάρτησης
Από τα πατρικά σπίτια και καμώματα
Αλμυρή αποξένωση μεταξύ δυο τσιγάρων
Σε ευρωπαϊκές πρωτεύουσες σκαλισμένες στο χέρι
Λένε πως σ’ εκείνο το στενό
Ζωγράφισε την μοναξιά ο Μοντιλιάνι
Τη σκότωσε και τη γέμισε λάδια
Είναι κάτι μέρες σπασμωδικές
Που νιώθω
Σαν κάτι ρημαγμένα σκυλιά στην εθνική οδό
Δεν έχω σπίτι
Δε θυμάμαι αν είχα ποτέ
Ανήκω στην διπλή λευκή λωρίδα της ασφάλτου
Με τα σωθικά χυμένα
Θρυμματισμένα κόκαλα
Μεταξύ δυο κατευθύνσεων
Παρακολουθώντας το διαρκές πήγαινε έλα
Της προσμονής μου για τα πάντα
Από την μια πόλη στην επόμενη
Kitsch Love
Σκωπτικές μύγες γυροφέρνουν την άρρωστη βογκώντας μικρές γοερές κραυγές επιθανάτιου οργασμού. Της θυμίζουν ότι το κρεβάτι έχει και μια επιπλέον χρήση πέραν του να προκαλεί κρεάτινες λακκουβώδεις σαπίλες κατάκλισης.
Χα χα χα τι πρωτότυπος συνδυασμός λέξεων, να θυμηθεί να τις σημειώσει κάπου για μελλοντική χρήση, μελλοντική χι χι χι
Πρόσεξε μωρό μου όταν βγεις έξω μην σε πάρει ο αέρας, μην παρασύρει χαιρέκακα την πουπουλένια αγάπη μας, αν δε θυμάσαι το πρόσωπό μου θυμήσου πως κουλουριαστήκαμε στην αιώρα του έρωτά μας ξερογλείφοντας τους κυνόδοντες και τα νύχια μας, θυμήσου και ξαναέλα πάλι να υφάνουμε πυκνότητα με σωματικά υγρά, ξαναέλα
Μόνο μη μου ξαναπείς εκείνη τη φρικώδη μικροαστική μονοτονία με το χολωμένο μουνί και το γλυκό αρχίδι ή το χολωμένο αρχίδι δε θυμάμαι καταλαβαίνεις
Η ζωή είναι ένα λούτρινο αρκουδίλιο με φωτοστέφανο από νέον
Η ύπαρξη σε αυτόματο πιλότο
Η ύπαρξη σε ελεύθερη πτώση
Μύγες
