μου ειπες σταματα να κοιτας γιατι θα μεινεις χωρις ματια καρφωμενοι σε πλαστικες καρεκλες με τη φθορα της αλμυρας να τριζει τα ποδια βουτηγμενα σε μια χλιαρη σαθροτητα κι ενας αμμωδης φλοισβος σε κυκλωσε συμπαγεις κοκκοι κυριευσαν τις ανασες σε λιγο ενας ξενος ηλιος θα σκασει κι ο οριζοντας θα ραγισει τυφλωτικος ειχες ενα γκρεμισμα στο βλεμμα και μου εσφιγγες το χερι μεσα σε μια δινη μου ειπες σταματα να κοιτας ξημερωνει κατολισθησεις αλλα δεν εβλεπα πια τιποτε
little percussionist derrida said,
May 18, 2008 at 8:00 pm
“Η γυναίκα με κοίταζε με τα μεγάλα μάτια της η ζωή με κοίταζε με τα μεγάλα μάτια της κι είδα πως δεν περίμεναν τίποτα από μένα γι’αυτό είπα γράφω ένα διήγημα. Όμως όλος ο κόσμος που ήταν εκεί γυρνούσε και μ’έβλεπε κι εγώ κοκκίνησα και ντράπηκα που έβαλα τις φωνές μπροστά σε τόσο κόσμο δεν ήξερα πώς να κρυφτώ.”
dustuxima said,
May 18, 2008 at 9:49 pm
Αυτο φιλε ειναι λογοτεχνικο spoiler. Θα τριζουν οι σελιδες του Πεισιστρατου…ναι σιγα…
little percussionist derrida said,
May 18, 2008 at 10:14 pm
ήμουν σίγουρος ότι είχες διαβάσει χειμωνά, δεν έπαιζε να γράφεις έτσι αλλιώς. ή όχι;
dustuxima said,
May 19, 2008 at 9:02 pm
Υποθετω πως οχι.
Χειμωνιασε παλι…