Ανήκειν

February 16, 2008 at 4:17 pm (του διαόλου το κέρατο, Κοζάνη, Λονδίνο, Παρίσι)

Τοπία της πατρίδας μου χιονισμένα
Παρατημένα χωριά ξεπροβάλουν
Σοβατισμένα σπίτια με γριές στο κατώφλι
Ομίχλη της ψυχής παυσίπονο
Μαύρα μάτια υποδοχής
Πικρή χαρά της απεξάρτησης
Από τα πατρικά σπίτια και καμώματα
Αλμυρή αποξένωση μεταξύ δυο τσιγάρων
Σε ευρωπαϊκές πρωτεύουσες σκαλισμένες στο χέρι
Λένε πως σ’ εκείνο το στενό
Ζωγράφισε την μοναξιά ο Μοντιλιάνι
Τη σκότωσε και τη γέμισε λάδια 

Είναι κάτι μέρες σπασμωδικές
Που νιώθω
Σαν κάτι ρημαγμένα σκυλιά στην εθνική οδό
Δεν έχω σπίτι
Δε θυμάμαι αν είχα ποτέ
Ανήκω στην διπλή λευκή λωρίδα της ασφάλτου
Με τα σωθικά χυμένα
Θρυμματισμένα κόκαλα
Μεταξύ δυο κατευθύνσεων
Παρακολουθώντας το διαρκές πήγαινε έλα
Της προσμονής μου για τα πάντα
Από την μια πόλη στην επόμενη

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: