May 17, 2008 at 6:08 pm (Uncategorized)

μου ειπες σταματα να κοιτας γιατι θα μεινεις χωρις ματια  καρφωμενοι σε πλαστικες καρεκλες με τη φθορα της αλμυρας να τριζει τα ποδια βουτηγμενα σε μια χλιαρη σαθροτητα κι ενας αμμωδης φλοισβος σε κυκλωσε συμπαγεις κοκκοι κυριευσαν τις ανασες σε λιγο ενας ξενος ηλιος θα σκασει κι ο οριζοντας θα ραγισει τυφλωτικος ειχες ενα γκρεμισμα στο βλεμμα και μου εσφιγγες το χερι μεσα σε μια δινη μου ειπες σταματα να κοιτας ξημερωνει κατολισθησεις αλλα δεν εβλεπα πια τιποτε

Advertisements

4 Comments

  1. little percussionist derrida said,

    “Η γυναίκα με κοίταζε με τα μεγάλα μάτια της η ζωή με κοίταζε με τα μεγάλα μάτια της κι είδα πως δεν περίμεναν τίποτα από μένα γι’αυτό είπα γράφω ένα διήγημα. Όμως όλος ο κόσμος που ήταν εκεί γυρνούσε και μ’έβλεπε κι εγώ κοκκίνησα και ντράπηκα που έβαλα τις φωνές μπροστά σε τόσο κόσμο δεν ήξερα πώς να κρυφτώ.”

  2. dustuxima said,

    Αυτο φιλε ειναι λογοτεχνικο spoiler. Θα τριζουν οι σελιδες του Πεισιστρατου…ναι σιγα…

  3. little percussionist derrida said,

    ήμουν σίγουρος ότι είχες διαβάσει χειμωνά, δεν έπαιζε να γράφεις έτσι αλλιώς. ή όχι;

  4. dustuxima said,

    Υποθετω πως οχι.
    Χειμωνιασε παλι…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: