Αυπνιες

June 16, 2008 at 6:54 pm (φαλλε κιτρο, χαυλιοδοντες, καφε φιλτρο, καφες φιλτρου, μεταλλαξη)

Καθως η γυναικα μου ροχαλιζει μερικα εκατοστα απο το δεξι μου αφτι, προσπαθω να εξαπατησω τον εαυτο μου σε μια χαλαρη αυτοϋπνωση. Συνηθως σκεφτομαι μεταλλαγμενα ζωυφια κι αυτο βοηθαει, οταν δε βοηθαει ειναι τουλαχιστον διασκεδαστικο και περναει η ωρα μεχρι τη στιγμη που ειναι ασφαλες να πλησιασω την καφετιερα. Πριν τις 4 συνηθως αγριευει, μετα τις 5 συμπεριφερεται ευγενικα αν της εξηγησω την κατασταση, κατα τις 6 ειναι ολο ναζια και γλυκερες αστειοτητες. Κατα κανονα φτιαχω καφε στις 5.30 κι εξασφαλιζω μια υγιη σχεση ισοτιμιας με την καφετιερα μου και το προιον της. Αλλα ολα αυτα δεν εχουν καμια σημασια, ο καφες και τα παρελκομενα του καφε και το που μπορει να σε οδηγησει ενα επιπλεον φλυτζανι ή μια ξαφνικη ελλειψη καφεινης, ολα αυτα ειναι ασημαντα. Αυτο που μετραει ειναι τα μεταλλαγμενα ζωυφια που αρχισανε να κανουν βολτες στο πατωμα μονολογωντας ασταματητα. Τις προαλλες ηταν μια αραχνη με μαρσιπο και τρεις αντιχειρες που με τσακισε με μια ατελειωτη φλυαρια για ενα ιστιοφορο που το λεγανε ΣΠΑΡΙΛΑ, τι ωραιο και γυαλιστερο που ηταν με τα ξαρτια και τις επιμελως κρυμμενες βρωμερες γωνιες του, τι αρτιους γεωμετρικοτατους ιστους εφτιαχνε στα εσωτερικα πρισματα του περιορισμενου του ογκου, τι συμμετρικα πολυγωνα με περιγεγραμμενους κυκλους πολλων εκατοστων που ταλαντωνονταν αρμονικα στο ρυθμο της παλιροιας χωρις να αλλοιωνεται ουτε μια τους διασταση, τι συγκινηση να βλεπεις το σαλιο σου να συστελλεται και να διαστελλεται παλλομενο χωρις να σπαει ουτε μια ινα του, και πανε πια αυτα τα σκαφη, γινανε ολοι νεοπλουτοι με θαλαμηγους και σχολαστικες καθαριστριες με ειδικα εργαλεια που επιμηκυνονται, παει η μποεμικη ζωη στις παραδοσιακες ψαροβαρκες με τους λεχριτες ψαραδες και τα ολονυχτια ρειβ παρτυ στη σαπιλα, πανε ολα, δεν ειναι πια καιρος για αρχιτεκτονες, μας ισοπεδωσε η παγκοσμιοποιηση φιλε. Μολις πεταρισω ενα βλεφαρο αλαφιασμενος, το εκαστοτε ζωυφιο εξαφανιζεται μαζι με ολες τις μεταλλαξεις του, κανοντας ενα διακριτικο πφ εχει γινει καπνος, κι εγω γελοιοποιουμαι εξακολουθητικα στην γυναικα μου που αναδυεται ενοχλημενη απο εναν αγερωχο υπνο με σιδερενιες γαλοτσες και σερνομαι ηττοπαθης ως την καφετιερα αν ειναι περασμενες πεντε, αλλιως αλλαζω πλευρο για να παρακολουθησω την γεννηση μιας ακριδας με προβοσκιδα και στεφανιαια νοσο και ν’ ακουσω την αιωνια γκρινια για την ελλειψη ασφαλιστικων δικλειδων ή ενος θεσμικου πλαισιου βρε αδερφε που να σου εξασφαλιζει μια αξιοπρεπη αναπηρικη συνταξη σε περιπτωση εργατικου ατυχηματος στους αγρους, δεν ειναι ζωη αυτη, τι να μας πεις κι εσυ βολεμενε θλιβερε μικροαστε της δεκαρας, αντε γαμησου στην τελικη που καθομαι και σου μιλαω μηδενιστη σκωπτικε πιθηκανθρωπε. Προχθες πιστευα οτι την ειχα γλυτωσει απο τον συρφετο των κατσαριδων και των μυρμηγκιων, φανταζομουν για ωρα μια ηρεμη λιμνη στο τελος ενος αμμωδους μονοπατιου, εβλεπα καθε αντικατοπτρισμο και καθε λικνισμα της υγρης επιφανειας, ειχα απολυτο ελεγχο πανω στα μορια του ρευστου, χειριζομουν τα υπογεια ρευματα με μαεστρια ακομη και τις τυχαιες αναταραξεις που προκαλουσαν τα γρηγορα περασματα των γυρινων, ειχα δημιουργησει μια οπτασια κι ημουν ετοιμος να βυθιστω στην δροσερη σκια μιας ιτιας οταν στο βαθος του μονοπατιου παρατηρησα μια ατελεια, κατι σαν κενο σημειο, κατι που δεν ειχα επεξεργαστει σωστα,  δυο τρια πεταμενα αλουμινενια κουτακια ξεθωριασμενα απο τον ηλιο μετα σακουλες κι αποτσιγαρα και τελικα σκουπιδια και μπαζα κι αναμεσα στα μπαζα πανω σε μια στραβωμενη βεργα σκονισμενες κι εξαντλημενες πεντε ορφανες νυχτοπεταλουδες.

Advertisements

Permalink 6 Comments