May 17, 2008 at 6:08 pm (Uncategorized)

μου ειπες σταματα να κοιτας γιατι θα μεινεις χωρις ματια  καρφωμενοι σε πλαστικες καρεκλες με τη φθορα της αλμυρας να τριζει τα ποδια βουτηγμενα σε μια χλιαρη σαθροτητα κι ενας αμμωδης φλοισβος σε κυκλωσε συμπαγεις κοκκοι κυριευσαν τις ανασες σε λιγο ενας ξενος ηλιος θα σκασει κι ο οριζοντας θα ραγισει τυφλωτικος ειχες ενα γκρεμισμα στο βλεμμα και μου εσφιγγες το χερι μεσα σε μια δινη μου ειπες σταματα να κοιτας ξημερωνει κατολισθησεις αλλα δεν εβλεπα πια τιποτε

Advertisements

Permalink 4 Comments

Μεταπασχαλινες σεξουαλικες επιπλοκες

May 5, 2008 at 10:21 pm (Uncategorized)

Το μεγαλο θεολογικο ερωτημα παραμενει αναπαντητο παρα το αξιοζηλευτο τρεκλισμα προς την αγιοτητα που επεδειξε το σπουδαιο εθνος μας ενεκα της προεκτασεως του νιπτηρος.

Τωρα που σφαξαμε και καταβροχθισαμε ολα τα ελληνικα αιγοπροβατα, τι σκατα θα γαμησουμε τις υγρες μερες του καλοκαιριου στη στανη?

Permalink Leave a Comment

νοηματος απωλειες

March 23, 2008 at 6:11 pm (Uncategorized)

_-noima.jpg

Permalink Comments Off on νοηματος απωλειες

Kitsch Love

February 10, 2008 at 11:04 am (πέρδικες, ευαίσθητες σκουληκαντέρες, κατσαρίδες, μύγες, Uncategorized)

Σκωπτικές μύγες γυροφέρνουν την άρρωστη βογκώντας μικρές γοερές κραυγές επιθανάτιου οργασμού. Της θυμίζουν ότι το κρεβάτι έχει και μια επιπλέον χρήση πέραν του να προκαλεί κρεάτινες λακκουβώδεις σαπίλες κατάκλισης.

Χα χα χα τι πρωτότυπος συνδυασμός λέξεων, να θυμηθεί να τις σημειώσει κάπου για μελλοντική χρήση, μελλοντική χι χι χι

Πρόσεξε μωρό μου όταν βγεις έξω μην σε πάρει ο αέρας, μην παρασύρει χαιρέκακα την πουπουλένια αγάπη μας, αν δε θυμάσαι το πρόσωπό μου θυμήσου πως κουλουριαστήκαμε στην αιώρα του έρωτά μας ξερογλείφοντας τους κυνόδοντες και τα νύχια μας, θυμήσου και ξαναέλα πάλι να υφάνουμε πυκνότητα με σωματικά υγρά, ξαναέλα

Μόνο μη μου ξαναπείς εκείνη τη φρικώδη μικροαστική μονοτονία με το χολωμένο μουνί και το γλυκό αρχίδι ή το χολωμένο αρχίδι δε θυμάμαι καταλαβαίνεις

Η ζωή είναι ένα λούτρινο αρκουδίλιο με φωτοστέφανο από νέον

Η ύπαρξη σε αυτόματο πιλότο

Η ύπαρξη σε ελεύθερη πτώση

Μύγες

Permalink 2 Comments

Μπόρχις

January 24, 2008 at 7:59 pm (Uncategorized)

Εκείνη ακριβώς τη στιγμή σκέφτηκε

Και τι δε θα ‘δινα για να ‘μουν

Εργάτης στα ορυχεία των αρχών του αιώνα στους βραχώδεις όγκους της νέας αμερικάνικης αυτοκρατορίας να με κυνηγάει το συνδικάτο στην απεργία και να καραδοκεί εντός μου ένας ύπουλος καρκίνος.

Το θειάφι Ένας αιφνίδιο θάνατος Μια πρόωρη συνταξιοδότηση Ένας αποτυχημένος γάμος Μια ζωή με προοπτικές Οι προσδοκίες Που ξεφούσκωσαν κάτω από το πλαδαρό μπυροκοίλι της ηλικίας των 19 ετών

Εκείνη ακριβώς τη στιγμή σκέφτηκε

Άντε γεια

ΥΓ: Όλο μαλακίες βιβλία διαβάζω τον τελευταίο καιρό. Τι συμβαίνει?

Permalink 4 Comments

Ευχολόγιο του κώλου

December 23, 2007 at 3:20 pm (Uncategorized)

Ποστ προς δημοσίευση ευχών κάθε γεωγραφικού μήκους και ηχοχρώματος με μοναδική προϋπόθεση να περιέχουν κάθετες ρίγες ή/και κάποιο είδος φριχτής και σκανδαλώδους χυδαιολογίας.

Permalink 6 Comments

Ο σκύλος του Heiner Muller

December 15, 2007 at 4:19 pm (Uncategorized)

Στεκόμουνα στην ακτή με την πλάτη γυρισμένη στα ερείπια πίσω μου με το βλέμμα στραμμένο στα ερείπια μπροστά μου ακούγοντας τον βρυχηθμό των κυμάτων που έσκαγαν πάνω στις μνήμες και τις δυνατότητες ψάχνοντας μια ευκαιρία για πένθος. Ποια να διαλέξω και γιατί. Ποτέ τίποτε δεν άλλαξε από την μεγαλομανή ψευδαίσθηση μιας συνειδητής επιλογής. Όσο συνειδητή μπορεί να είναι μια τυχαία διάθεση της στιγμής ένας τυχαίος συνδυασμός ανθρώπινων καταστάσεων μια τυχαία αιτία κι ένας τυχαίος θάνατος. Φαλακροί έφηβοι ντυμένοι και μακιγιαρισμένοι διαλαλούσαν το τέλος μιας εποχής προσδοκιών φιλοδοξιών και ιστορικής αναγκαιότητας σε μια αργόσυρτη πομπή παρανοϊκών αλλά ευσυνείδητων κρατικών υπαλλήλων. Σημασία έχει να είμαστε χρήσιμοι λέγαμε και χτίσαμε με το σώμα μας το όνειρο του ανθρωποφάγου τεχνοκράτη σημασία έχει να είμαστε χρήσιμοι. Τώρα μας κηδεύουν ζωντανούς και δεν έχουμε ούτε μια φράση ούτε μια λέξη ν’ αρθρώσουμε απολογίας συγκατάβασης ή ενοχής έστω μια ψευτιά να πετάξουμε ο ένας στον άλλο για να διατηρήσουμε την παραίσθηση ενός νοήματος. Το ξέρεις ότι όλα έχουν χαθεί πια στον μονόδρομο που διαλέξαμε γεράζουμε κι απομακρυνόμαστε έναν αιώνα κάθε μέρα. Στεκόμουνα στην άκρη της ύπαρξης με το βλέμμα στραμμένο στην πλάτη μου κι αναρωτιόμουν αν σ’ έχω αγαπήσει καθόλου αν έχω αγαπήσει κανέναν ποτέ αν θα μπορούσα να έχω κάνει κάτι άλλο απ’ το να παρατηρώ τα γεγονότα να αφανίζουν και το τελευταίο μου μόριο μέχρι που τίποτε από εμένα δεν έμεινε τίποτε που να με κάνει να διαφέρω από οποιονδήποτε άλλο τίποτε που να με κάνει να διαφέρω από σένα αλλά και πάλι το ξέρεις είμαστε μόνοι.  Μόνο μια απόφαση μας έμεινε, Καρκίνε αγάπη μου, αν θα αφήσουμε την επόμενη στιγμή να συντελεστεί. Από την άλλη, το φθινόπωρο απλώς δεν είναι καθόλου βολική εποχή για επαναστάσεις. 

Permalink 8 Comments

Embargo

December 6, 2007 at 1:18 pm (Uncategorized)

“Τιμιωτατε καπεταν κυρ Γιωργη… μπας κοτζαμπαση της νησου Υδρας και ναζιρη Πορου, ειης υγιαινων: Επειδη η εξουσια της Ιγγλετερας, διακυρηξασα τον πολεμον ηδη εναντιον της Ρεμπουπληκας των Φραντζεζων, και επομενως εμποδιζει ολα τα πραγματευταρικα καραβια οπου πηγαινουν εις τα πορτα και μερη της Φραντζιας…, η Ιγγλετερα…, αν δεν εχουν πραγμα πραγματευταρικον φραντζεζικον μεσα, δεν τα πειραζει καθολου…”

Αρχειον της κοινοτητος Υδρας, 1778-1832

Permalink 1 Comment

Άσμα ηρωικό και πένθιμο για τον ερωτοχτυπημένο ανθυπολοχαγό της Ολλανδίας

November 29, 2007 at 2:18 pm (Uncategorized)

Αν δεν μπορείς να

μου χαρίσεις

την ευτυχία.

Χάρισέ μου

τουλάχιστον

μια γλάστρα

χασίς.

Σε συγχωρώ

Permalink Leave a Comment

Το προηγούμενό μου ποστ είναι καλύτερο. Αυτό δε μ’αρέσει αλλά βαριέμαι να κλικομοχθώ εξ αδιαιρέτως

November 27, 2007 at 5:54 pm (Uncategorized)

Βαδίζω στον ίδιο δρόμο κάθε μέρα περνάω τα ιδρωμένα στενά κοιτάζω λίγο τα μπαλκόνια με τα γεράνια και τ’ άλλα φυτά φαντάζομαι εξωτικούς κάκτους να αναπτύσσονται κρυφά τα πανέμορφα τοξικά τους άνθη να εκκολάπτονται αργά αιχμηρές κεραίες που παραμονεύουν τι. Αρκεί. Βαδίζω πάνω στις ίδιες πλάκες κάθε μέρα προσπερνώ τους ανθρώπινους λεκέδες στους αρμούς σφίγγω την τσάντα το νύχι μπήγεται στην παλάμη η γροθιά στο μαχαίρι οι λέξεις στη σιωπή και μένουν εκεί. Περνούν χρόνια και τις προσπερνώ κάθε μέρα τις προσπερνώ κάθε ώρα βιασμένες σφαγμένες καρφωμένες λέξεις να πρήζονται και να στάζουν ένα υγρό που λένε πως προκαλεί λιποθυμία ή χοληστερίνη δε θυμάμαι να σπαρταρούν διαμελισμένες να στραγγίζουν στον ήλιο εκστατικές. Ώσπου κάποτε κολλάει το μάτι μου δε φταίω εγώ κύριε δεν έχω βλέφαρο έχω και μια κακή συνάφεια από μικρή σαν κι εσένα κολλάει το αφτί μου και τις βλέπω τις ακούω να συστρέφονται και να λέν: Πάτερ υμών άνθρωπέ μου καλέ μου άνθρωπε ορθολογικέ κυνηγέ της μέσης οδού και των ίσων αποστάσεων η αλήθεια κείται νεκρή στα νόθα πόδια της σχετικοποίησης κάποτε η ιστορία θα πέσει πάνω σου σαν σπαθί κάποτε η ιστορία θα πέσει πάνω σου σαν κρότος κάποτε η ιστορία θα πέσει

ΥΓ: Θερμές ευχαριστίες στον κύριο Θρώγκο για την έγκαιρη απινίδωση. Κύριε κερδίζετε την ευγνωμοσύνη μου υπό την μορφή μυκηναϊκού πτυελοδοχείου. Για να παραλάβετε το δώρο σας τηλεφωνήστε άμεσα στο γνωστό ψυχοπορνείο.

Permalink 2 Comments

Next page »